एक कविता

संध्याकाळच्या  उतरत्या
सावल्या
पारदर्शी  पदरातून झिरपत
दंडावर पडलेलं
थकलं जांभळं ऊन.

तुझ्या माझ्यामधे
निस्तब्ध क्षण
अवघडून साकळलेला.

निसटून जाण्याची भीती
की सुटके आधीची
अधिरता?

आणि अचानक
हलकेच उडत आलेलं
भेळेचं खरकटं
रिकामं पान.

ते आलं म्हणून -


आनंद थत्ते
अनुष्टुभ --- दिवाळी १९९२